botar a andar

 

Disque todos os camiños levan a Roma. Ou a Compostela, que foi onde chegou Samantha desde Bilbao, andando. Tras o merecido descanso e logo de repoñer proteínas no Ancoradouro, bótase a andar de novo praia adiante, sen se decatar de que é aí -onde se pon o sol tras o mar aberto- a onde quería chegar, o lugar onde acaba realmente a súa pereginaxe. Tanto ten a ruta do norte e o camiño primitivo, o camiño francés, o portugués ou a via da prata. Tanto ten desviarse a un mosteiro, a unha capela ou á mesmísima catedral de Santiago. Todo camiño que se precie persegue o horizonte do sol, o fin da tarde e da terra coñecida, unha liña inalcanzable que brilla na distancia, como un arco-da-vella que non pode atravesarse.

 

Detrás do horizonte, a casa de Sam, e un tanto máis perto á súa frente, Galiza, esa segunda casa que agora si, non queda máis que atravesar o Miño para alcanzala.

sol-sticio

 

O sol non se move deste punto sobre o horizonte.

Dous ou tres días antes e despois do solsticio o sol está parado: avanzaba cara ao norte e xa non avanza máis. Despois do san Xoán volverá desandar cara o sur sobre os seus pasos e alcanzará de novo no solsticio de decembro o punto máis septentrional.

 

 

Xa que se trata dun día especial o sol hoxe disfrazouse de pagoda. Poderíamos construír un calendario de tipo stonehenge para incrustar o sol no medio e márcalo cunha pedra fita.

 

chega o verán con algunhas nubes

 

 

Deste observatorio apréciase ben o repertorio de chapeus e outros abalorios de nube que enfeitan o Tegra.

 

 

 

No día do solsticio a praia prepárase para o verán e a chegada de bañistas.

sol a camiño do noroeste

 

Entrando no mes do solsticio cada día o sol avanza un chisco máis a norte no seu orto e ocaso. Dende aquí semella un peregrino repetindo cada ano a ruta marítima cara a algún finisterrae que, ao serán, agotado do seu periplo, mergulla no leito mariño e dorme até de madrugada.

 

a lúa e o cometa

Inusual espectáculo ao lusco-fusco nesta imaxe de Earth Sky.

 

Milton Otto de Austin, Texas capturó esta imagen del cometa PANSTARRS
 cerca de la luna nueva el 12 de marzo de 2013.

Pan-Starrs, cometa

 

Ademais do cometa ISON que será visible en novembro, este ano visítanos este outro chamado Pan-Starrs. O 5 de marzo foi cando pasou máis perto da Terra, a algo máis de 150 millóns de km, e o día 10 estivo case tan perto do sol como o planeta Mercurio co que se supón aí soltaría a súa melena de xeito que igual se deixa ver durante o resto do mes a simple vista. Apuntemos se non os nosos prismáticos ao horizonte oeste despois do solpor, cada día un tanto máis cara o norte en busca da brillante cola do cometa.

pantasma de sol

 

Ao principio alá o estaba sobre o horizonte, un círculo ben definido que vai sumindo no mar; mais unha vez mergullado, o seu rastro -un enorme e brillante halo laranxa e vermello- persiste cal se fose o verdadeiro sol, pantasma leve e volátil como paxaro de fogo. 

Pléyades (poema de Luz Pozo Garza)

Vin a derradeira lúa caer

do ceo

Vin incendiarse a Terra

Vin as míticas Pléyades
cando fuxían polo firmamento
do teimudo cazador Orión

As sete fillas de Pléyone

Vinas fuxir de Orión
cando eran virxes e princesas

Vinas entrar en Tauro
no seu zodíaco consteladas de pena
todas chorosas e demelenadas

Perderan o tocado de ouro puro
e perlas mouras
as máis prezadas que se viran nunca

Maya conserva a fita de platino
Alción leva rachada a túnica á altura
das sofraxes

Taicete tiña a cabeleira vermella
con reflexos dourados e violeta
o mesmo a fermosísima Celeno

Mérope extraviara nos espazos celestes
as sandalias de raso azul e de diamantes

Estérope ía espida de pé e perna

Contáronme chorando
que perderan na fuga á amada Electra
A irmá tan fascinante podería ser flor...

Cando eu as vin aínda
non chegaran noticias fidedignas desta perda...

Luz Pozo Garza

ceo de nadal

ceo de solsticio