24 ene. 2011

unha nova nube

O máis variado e creativo que pasa polo ceo son as nubes. Non hai dúas iguais, nin tan siquera unha que se pareza a si mesma. Pálidas e desfiachadas, pequenas e ailladas, mesturadas e confusas, altas ou achaparradas, brancas como algodón, pesadas e grises, etéreas, veloces, dispersas, preñadas de chuvia ou cargadas de electricidade, son sempre distintas, mais aínda así gardan certas similitudes cando se dan en condicións parecidas polo que acaban sendo clasificadas, segundo a altura que alcanzan, a súa distribución na capa que ocupan na atmósfera, o tamaño, a forma e as asociacións que nos suxiren con outros seres e obxectos.
Dependendo das diferenzas de temperatura do ar e dos ventos dominantes adquiren preferentemente unha ou outra apariencia.

Unha desas nubes recurrentes é a que presenta gran parecido coa zafra ou bigornia sobre a que se lle dá, a lume vivo, forma ao ferro.




O que si se parece á propia nube é calquera fragmento da súa beira. De ter un zoom o suficientemente potente, tanto como para pasar dunha imaxe panorámica a unha visión microscópica veríamos nubes como matriuskas, unhas dentro de outras, nunha procesión infinita. É o que se chama un fractal. As nubes serían estupendas para observar fractais de podermos achegarnos máis a elas e aínda así, como son tan fuxidías, sería difícil seguilas polo que empezaremos por achegarnos virtualmente ao mundo dos fractais para entendelas.

Velaiquí van dúas visións, a primeira máis práctica e sesuda e a segunda moito máis psicodélica e pop, unha vertixinosa viaxe ao fondo do infinito.




15 ene. 2011

11 ene. 2011

para os días de brétema, a mar a cores

Os estratos son as nubes que baixan a beber no mar e tocar a terra.
Chamámoslle néboa, neboeiro, brétema.



Cando hai néboa, di Gavin Pretor-Pinney, fundador da "Cloud Appreciation Society", non temos que subirnos a ningunha nube porque xa estamos nela. Embrúllao todo e non se move a pesar dos seus mil pés que son os nosos. Faise densa virando neboeira e alancamos por ela con ánimo frío, humor desvaído e cabeza pesada. Non sabemos que vai pasar, non vemos máis alá. Pensamos nos barcos e nos traizoeiros cons nos que poden bater.




Ás veces dá vontade de berrarlle ao ceo.


Foto de Olalla, dun paseo dela polo museo do mar.
 
As nubes, amigas do efímero, aseguran que o (mal) humor tamén pasa.

O sol non se deixa ver. Este cambiante ocaso -ou mencer- musical lembra o día en que atravesamos o arco da vella ou o arco da vella nos atravesou, algo que en teoría non é posible; a atmósfera foise tinxindo no serán, primeiro de rosa, a continuación violeta, azul intenso, verde, para acabar cun amarelo que se voltou laranxa e despois vermello...



"Shadows dance triumphantly
A wordless whisper sighs and pleas
Little deaths envelope thee
You and I and a flame make three
"

10 ene. 2011

entre cúmulos e estratos



Así comeza xaneiro. As nubes son o telón de fondo dos días, a cara que poñen, de domingo, de luns...

9 ene. 2011

Janus, January, xaneiro...

Janus, deus romano do mes de xaneiro, ten dúas caras, unha que mira ao pasado e outra ao futuro. El é quen garda o universo, as portas de entrada e de saída, a primeira hora do día, o primeiro día do mes e o primeiro mes do ano. Un símbolo que invita a reconsiderar a sensación desacougante de dualidade lembrándonos que todo recomeza, como o día segue á noite e a noite ao día, que todo final ten un novo principio e ningunha morte é definitiva.
Orixinalmente presentaba unha cara barbada e outra lampiña que podían significar a lúa e o sol, a escuridade e a luz, o yin e yang de occidente.