horizonte noroeste

Sol brillante atenazado por nubes, araucaria no punto de mira

o sol, Onceta e Ons

Dúas visións do solpor sobre a illa de Ons, a uns segundos e unha curva de distancia sobre a estrada, desde o bus Cerqueiro.

serán de setembro

 

Espreitando o rastro do sol, entre Monteagudo e Cabo Home. 

 

nube de fume

 

Tristemente o verán non podía acabar sen incendios. Este é o rastro que deixou sobre o océano o lume que queimou  os montes de Oia e Rosal. O sol arde tamén, entre o fume e o mar.

 

 

 

 

 

 

 

entre lusco e fusco

Entre a lúa que sae

e o sol que se pon 

un camino de auga salgada e doce.

 

proceso de extinción

 

botar a andar

 

Disque todos os camiños levan a Roma. Ou a Compostela, que foi onde chegou Samantha desde Bilbao, andando. Tras o merecido descanso e logo de repoñer proteínas no Ancoradouro, bótase a andar de novo praia adiante, sen se decatar de que é aí -onde se pon o sol tras o mar aberto- a onde quería chegar, o lugar onde acaba realmente a súa pereginaxe. Tanto ten a ruta do norte e o camiño primitivo, o camiño francés, o portugués ou a via da prata. Tanto ten desviarse a un mosteiro, a unha capela ou á mesmísima catedral de Santiago. Todo camiño que se precie persegue o horizonte do sol, o fin da tarde e da terra coñecida, unha liña inalcanzable que brilla na distancia, como un arco-da-vella que non pode atravesarse.

 

Detrás do horizonte, a casa de Sam, e un tanto máis perto á súa frente, Galiza, esa segunda casa que agora si, non queda máis que atravesar o Miño para alcanzala.

sol-sticio

 

O sol non se move deste punto sobre o horizonte.

Dous ou tres días antes e despois do solsticio o sol está parado: avanzaba cara ao norte e xa non avanza máis. Despois do san Xoán volverá desandar cara o sur sobre os seus pasos e alcanzará de novo no solsticio de decembro o punto máis septentrional.

 

 

Xa que se trata dun día especial o sol hoxe disfrazouse de pagoda. Poderíamos construír un calendario de tipo stonehenge para incrustar o sol no medio e márcalo cunha pedra fita.

 

sol a camiño do noroeste

 

Entrando no mes do solsticio cada día o sol avanza un chisco máis a norte no seu orto e ocaso. Dende aquí semella un peregrino repetindo cada ano a ruta marítima cara a algún finisterrae que, ao serán, agotado do seu periplo, mergulla no leito mariño e dorme até de madrugada.

 

praia do Moledo

 

Forte da Insua entre nubes e ondas.

Alí hai un convento que edificaron franciscanos galegos a finais do século XIV.

 

 

 

Hai nubes que se mimetizan con míticos montes, con castelos ou coas ondas do mar;

outras crecen sobre as dunas como árbores de copa branca e vaporosa.

illa Tegra

Normalmente a néboa sube do río ou do mar polas mañás, cubre a aba do monte e forma unha illa, unha illa mítica que navega nun mar de nubes.

equinoccio, día e noite iguais

Equinoccio de Marzo en Dzibilchaltun

Os maias, grandes astrónomos deixaron o seu legado astronómico na arquitectura dos seus templos e pirámides.

punto de mira

 

E se o sol o volatilizase?? ninguén gosta!

illas desde Liméns

 

Esta vez faltan só un par de horas para o equinoccio mais o observatorio trasladouse a outro lado e desde aquí o sol non se pon no medio das illas senón máis a norte da illa de Monteagudo.

No fin da tarde acéndese o faro das Cíes e tamén o da tarde, o planeta Venus.

solpor e plenilunio no equinoccio

 

 

A un par de días do comezo do outono o sol ponse e a lúa (case) chea sae, un frente á outra, un polo oeste e a outra polo leste, case exactos.

 

entre dúas illas

 

Visto desde aquí o sol parece ir mergullar na praia do Lago, entre a illa de Monteagudo e a do Faro.

 

 

 

o sol entre as Cíes e Cabo Home

cirros iridiscentes