Orión e o camiño das estrelas

unha volta pola historia do universo

Sempre aparecen dúbidas á hora de aceptar explicacións sobre o que non se pode percibir por infinitesimal ou infinito, como cando queremos remontarnos ao principio dos tempos. Aínda que o estimado telescopio espacial Hubble teña fotografado a infancia do universo en 1995 no que se deu en chamar campo profundo do Hubble, un recanto de ceo no bairro da Osa Maior onde se aprecian novísimas e antiquísimas estrelas; e en 2004 o campo utltraprofundo con trazas de luz emitida hai máis de 13.000 millóns de anos dun xovencísimo Universo de "só 800 millóns de anos".

Houbo unha vez

View more presentations from dadeva.

galaxias do Hubble

Os nomes das galaxias ben podían ser de deusas, raíñas ou principesas como a de Andrómeda, e non esas desaboridas combinacións de números e letras. Como moito, se lembran a algo teñen un alcume: reloxo, corazón, ollo de gato.
Na nomenclatura do RC3 Catálogo de Galaxias Brillantes Terceira Referencia , as letras e outros símbolos dan información sobre a súa forma facendo alusión á clase, familia, variedade e etapa pola que atravesan.
E así, hainas elípticas, espirais, lenticulares, irregulares e peculiares.
Barradas, mixtas, ordinarias.
Compactas, con anel interior, en forma de S.
Temperás, intermedias, serodias, magallánicas (ou non), alongadas, con anel externo ou con falso anel, de clasificación incerta ou dubidosa.

En todo caso asombrosas, inasibles e irrepetibles.
Seres poéticos con nomes prosaicos.

Antes usábase unha nomenclatura máis simple, porque se sabía de moitas menos. Eses nomes continúan usándose e empezan pola letra M (de catálogo Messier) ou as siglas NGC (de New General Catalogue).

Ademáis de poñerlles extranos nomes e aínda que estamos a uns 25.000 anos-luz de distancia do centro da nosa galaxia, de aquí da Terra non resistimos a tentación de indagar o que hai alí dentro.

A astronomía di que millóns de estrelas rodeadas de po, algunhas delas enormes, novas, supernovas e supermasivas, enxames de estrelas e buracos negros.

O telescopio espacial Hubble nas súas viaxes polo tempo, descubríu que a menos de 100 anos-luz do núcleo da Via Láctea existen, ou polo menos existían no pasado máis remoto, dous enxames onde se encontran as estrelas máis brillantes, o enxame do Arco e o enxame do Quintúpleto.

As demáis galaxias están tan afastadas que parece imposible que ningún telescopio poida alcanzalas, pero o fantástico Hubble, a piques da xubilación, continúa sorprendendo cos seus achádegos.

Semellante á nosa Vía Láctea, esta galaxia NGC 7331, a uns 50 millóns de anos luz de distancia, encóntrase na constelación de Pegaso, rodeada doutras galaxias moito máis afastadas.




PEGASUS

Acompáñame Pegaso, atravesaremos o Helicón
quero beberme os versos que brotan
da fonte de Hipocrene,
porque os meus ollos xa non captan
a intanxible beleza,
porque me foxen os ritmos acuáticos
do trafego dos días,
porque as cores dun serán
non me seducen a mirada.
Acompáñame, Pegaso, vengaremos ás amazonas
subiremos ás nostálxicas lendas
dende o non retorno galopante
da memoria perdida.
Acompáñame, Pegaso,
porque os meus ollos xa non saben
discernir as sombras caducas,
porque me foxen os sorrisos
hibernados de todas as mulleres,
porque os seus ollos sedutores
enchen o abismo de fogos de artificio.
Acompáñame, Pegaso, galoparemos
con ritmo voluptuoso polas noites
deste outono condenado ao recordo.

(do libro de poemas sobre constelacións
Interludi de Consol Martínez Bella,
en tradución do catalán ao galego)

Vía Láctea, a galaxia

O que nós vemos da Vía Láctea é unha mancha esbrancazada que atravesa o ceo nas noites despexadas semellando unha banda de diminutos puntos que son as estrelas.

Unha delas é o Sol arredor do que xira a terra coa súa lúa igual que outros planetas xunto cos seus satélites.

Como xiran as galaxias arredor do seu propio centro, e todos os sistemas solares con ela.

Todo o noso sistema solar está situado na periferia da Vía Láctea.
Claro que nós o Sol vémolo dun tamaño desproporcionado en relación ás outras estrelas porque en comparación con elas está moito máis perto.

Estamos dentro da espiral e o que vemos á noite é un dos seus brazos.



A Vía Láctea é unha galaxia espiral cuns 200 billóns de estrelas. O sol está no brazo de Orión, a aproximadamente 26 000 anos-luz do centro. Cara ese centro da galaxia as estrelas quedan cada vez mais perto unhas das outras.



Clica aquí se queres ver outra versión que fai tamén referencia ás nebulosas.

Galaxias

Esas fabulosas criaturas, as galaxias, albergan millóns e millóns de mundos posibeis cada unha...

Nós, que albergamos tamén inmensos mundos, cada criatura terrestre, non somos máis que minúsculas partículas bailando vertixinosamente nos brazos dunha delas, a Vía Láctea, o Camiño das brillantes Estrelas.