Mostrando entradas con la etiqueta meteoros. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta meteoros. Mostrar todas las entradas
12 ago 2014
10 oct 2011
dracónidas
Ninguén pensaba en buscar estrelas fugaces nun ceo tan luminicamente contaminado e, para máis, coa lúa ben crecida... cando vimos descer demoradamente do ceo unha bola azul cal adorno navideño que se desprende da árbore e se disolve antes de alcanzar o chan.
Foi o pasado sábado, 8 de octubro sobre as once da noite, un bo momento para observar as dracónidas, unha chuvia de estrelas con radiante na constelación do Dragón.
E si, a cabeza do Dragón estaba detrás do brillante meteoro azul, como un telón de fondo visible só con axuda dos prismáticos.
Esta imaxe de internet ilustra o efecto dun bólido.
Para non perderse unha como esta noutra ocasión aquí vai o Calendario de chuvias de estrelas 2011.
Foi o pasado sábado, 8 de octubro sobre as once da noite, un bo momento para observar as dracónidas, unha chuvia de estrelas con radiante na constelación do Dragón.
E si, a cabeza do Dragón estaba detrás do brillante meteoro azul, como un telón de fondo visible só con axuda dos prismáticos.
Esta imaxe de internet ilustra o efecto dun bólido.
Para non perderse unha como esta noutra ocasión aquí vai o Calendario de chuvias de estrelas 2011.
18 dic 2010
xemínida caíndo sobre Cangas
A medianoite do martes pasado, día de máxima afluencia das xemínidas, foi visto un bólido sobre o Morrazo dirixíndose cara a Cíes.
Onte estaba pensando que por máis pródigas que andaban non tiña visto ningunha e desde o meu observatorio entre a contaminación lumínica e a lúa facendo de farol non había perspectiva de vela, así que xa me conformaba con facer unha foto do luar ademais detrás do cristal que a esas horas facía un frío que pelaba. Con tan boa pata que nese momento caía unha luminosa estrela fugaz sobre Cangas. Non chegaría a bólido pero quedou rexistrada na foto riscando o horizonte. Facendo clic para agrandar a imaxe pódeselle distinguir a cor verdosa, abaixo cara a dereita.
A foto non fai xustiza ao brillo pero atrapou a xemínida no intervalo dos catro ou cinco segundos que durou a exposición para fotografar a lúa reflectida no mar.
Parece ser que este mes de decembro as xemínidas, con orixe nun asteroide chamado "3200 Faetón", abundan máis ca outros anos e con magnitudes que van até -10 o que supera en máis do dobre á do planeta Venus.
Moi poucos destes meteoros chegan a caer en terra pois son tan pequenos que se desintegran co roce da atmósfera. Cando o fan son chamados "meteoritos", coma este que me regalaron proveniente de Campo del Cielo, Chaco, Arxentina onde caeu hai uns 4000 anos entre os moitos fragmentos dun bólido que chegou a impactar na superficie.
Un anaco do espazo exterior atrapado pola gravidade da Terra.
Onte estaba pensando que por máis pródigas que andaban non tiña visto ningunha e desde o meu observatorio entre a contaminación lumínica e a lúa facendo de farol non había perspectiva de vela, así que xa me conformaba con facer unha foto do luar ademais detrás do cristal que a esas horas facía un frío que pelaba. Con tan boa pata que nese momento caía unha luminosa estrela fugaz sobre Cangas. Non chegaría a bólido pero quedou rexistrada na foto riscando o horizonte. Facendo clic para agrandar a imaxe pódeselle distinguir a cor verdosa, abaixo cara a dereita.
A foto non fai xustiza ao brillo pero atrapou a xemínida no intervalo dos catro ou cinco segundos que durou a exposición para fotografar a lúa reflectida no mar.
Parece ser que este mes de decembro as xemínidas, con orixe nun asteroide chamado "3200 Faetón", abundan máis ca outros anos e con magnitudes que van até -10 o que supera en máis do dobre á do planeta Venus.
Moi poucos destes meteoros chegan a caer en terra pois son tan pequenos que se desintegran co roce da atmósfera. Cando o fan son chamados "meteoritos", coma este que me regalaron proveniente de Campo del Cielo, Chaco, Arxentina onde caeu hai uns 4000 anos entre os moitos fragmentos dun bólido que chegou a impactar na superficie.
Un anaco do espazo exterior atrapado pola gravidade da Terra.
13 ago 2010
perseidas e lúa de ramadán
Nos tempos en que toda percepción dependía do ollo humano, competíase por ser a primeira persoa en enxergar a delgada lúa crecente coa que empeza o Ramadán. Conta unha historia que houbo un home que confundíu a súa propia pestana co fío da lúa...
Actualmente deberían ser os telescopios os encargados de detectar o primeiro crecente, sen embargo continúa habendo discusións no mundo islámico como as dos beduínos de Arabia Saudí que afirman que a súa vista é superior en precisión á dos telescopios dos astrónomos ("I just spoke to members of Tabuk and Riyadh Hilal Committees in Saudi Arabia. They all confirmed that none of the 10 official committee members were able to sight the Hilal on Tuesday 10 August 2010, but some bedouins from Shagrah (near Riyadh) claimed sighing and reported to the Court.
When asked how come the astronomers could not see the Hilal with their own eyes or telescopes, the bedouins replied that the astronomers' telescopes are not as powerful as the their eye sights!"). Todo iso non impede que haxa moreas de sitios na rede adicados á observación da lúa para establecer o calendario lunar islámico, tal coma hilalsighting.org/ entre outras.
Mais nós a quen non preocupa o comezo do Ramadán, procuramos outros obxectos no ceo, tal como os meteoros ou estrelas fugaces, les étoiles filantes... Estas estrelas, que non son tal e que percorren o ceo velozmente deixando ás veces unha estela.
Dependendo da zona do ceo na que son máis abundantes reciben o nome da constelación que hai detrás; Oriónidas, Leónidas,... e entre as máis populares de todas, destacan as Perseidas, visibles este mes, particularmente a noite de San Lourenzo, 11de agosto que este ano coincide aproximadamente co comezo do Ramadán, o que indica que a lúa non vai estorbar a visibilidade dos meteoros. O seu radiante en Perseo indica que é por esa constelación -na veciñanza de Casiopea- por onde se verán en maior cantidade.
Actualmente deberían ser os telescopios os encargados de detectar o primeiro crecente, sen embargo continúa habendo discusións no mundo islámico como as dos beduínos de Arabia Saudí que afirman que a súa vista é superior en precisión á dos telescopios dos astrónomos ("I just spoke to members of Tabuk and Riyadh Hilal Committees in Saudi Arabia. They all confirmed that none of the 10 official committee members were able to sight the Hilal on Tuesday 10 August 2010, but some bedouins from Shagrah (near Riyadh) claimed sighing and reported to the Court.
When asked how come the astronomers could not see the Hilal with their own eyes or telescopes, the bedouins replied that the astronomers' telescopes are not as powerful as the their eye sights!"). Todo iso non impede que haxa moreas de sitios na rede adicados á observación da lúa para establecer o calendario lunar islámico, tal coma hilalsighting.org/ entre outras.
Mais nós a quen non preocupa o comezo do Ramadán, procuramos outros obxectos no ceo, tal como os meteoros ou estrelas fugaces, les étoiles filantes... Estas estrelas, que non son tal e que percorren o ceo velozmente deixando ás veces unha estela.
Dependendo da zona do ceo na que son máis abundantes reciben o nome da constelación que hai detrás; Oriónidas, Leónidas,... e entre as máis populares de todas, destacan as Perseidas, visibles este mes, particularmente a noite de San Lourenzo, 11de agosto que este ano coincide aproximadamente co comezo do Ramadán, o que indica que a lúa non vai estorbar a visibilidade dos meteoros. O seu radiante en Perseo indica que é por esa constelación -na veciñanza de Casiopea- por onde se verán en maior cantidade.
21 oct 2009
chuvia de estrelas
Estamos no tempo das Oriónidas, meteoros que son restos do cometa Halley deixados ao seu paso pola órbita da Terra.
Particularmente esta noite do 21 de outubro será o momento máis axeitado para contemplar estrelas fugaces, sempre que o tempo o permita, algo pouco probable por estas latitudes a menos que as nubes decidan darse unha volta e despexar o ceo. Poderían verse até uns 30 meteoros cada hora, espectáculo nada extraordinario tendo en conta a contaminación lumínica pois para conseguir enxergar unha desas fuxidías faíscas hai que abrir ben os ollos e buscar por entre a capa de luces que velan a atmósfera. Non así en tempos nos que a noite era totalmente noite.
Para imaxinalo voltemos a uns dous mil anos atrás e sentemos á intemperie diante da palloza dun castro...
.JPG)
Cando os restos do cometa, do tamaño de graos de area, chocan coa atmósfera da Terra e se desfarelan, transfórmanse en "estrelas" cadentes ou fugaces que raspan a atmósfera da Terra a unha velocidade de máis de 230 mil km/h, deixando unha pegada brillante debida ao roce e ionización producida nas capas superiores da atmósfera coas altas temperaturas da súa combustión.
Os meteoros poderían ser observadon a simple vista calquera día e a calquera hora, con boas condicións de visibilidade.
Hai outros períodos do ano nos que se poden observar centenas de meteoros por hora, como son as Perseidas, Leónidas, Táuridas, Xemínidas,...
O nome da chuvia de estrelas depende do seu radiante que fai referencia á constelación perto da que se observan máis estrelas fugaces nese momento (Perseo, Leo, Tauro,...) o que non deixa de ser unha ilusión óptica, xa que os meteoros atinxen a atmósfera terrestre en traxectorias paralelas entre si pero que, como sucede cos lados dunha estrada, semellan xuntarse no horizonte.
Cada unha desas chuvias acontece cando a Terra, no seu movimento de translación arredor do Sol, atravesa zonas onde se concentran partículas rochosas deixadas por cometas ou asteroides que transitaran polo noso Sistema Solar.
En raras ocasións anacos rochosos maiores atravesan a atmósfera chegando á superficie da Terra en forma de candullos, abrindo un cráter se son de grandes dimensións ou desintegrándose no camiño despois de atravesar como unha bola de lume o ceo. Son os meteoritos, nome aparentemente contraditorio xa que o seu tamaño é considerablemente maior que o dos diminutos meteoros.
Particularmente esta noite do 21 de outubro será o momento máis axeitado para contemplar estrelas fugaces, sempre que o tempo o permita, algo pouco probable por estas latitudes a menos que as nubes decidan darse unha volta e despexar o ceo. Poderían verse até uns 30 meteoros cada hora, espectáculo nada extraordinario tendo en conta a contaminación lumínica pois para conseguir enxergar unha desas fuxidías faíscas hai que abrir ben os ollos e buscar por entre a capa de luces que velan a atmósfera. Non así en tempos nos que a noite era totalmente noite.
Para imaxinalo voltemos a uns dous mil anos atrás e sentemos á intemperie diante da palloza dun castro...
.JPG)
Cando os restos do cometa, do tamaño de graos de area, chocan coa atmósfera da Terra e se desfarelan, transfórmanse en "estrelas" cadentes ou fugaces que raspan a atmósfera da Terra a unha velocidade de máis de 230 mil km/h, deixando unha pegada brillante debida ao roce e ionización producida nas capas superiores da atmósfera coas altas temperaturas da súa combustión.
Os meteoros poderían ser observadon a simple vista calquera día e a calquera hora, con boas condicións de visibilidade.
Hai outros períodos do ano nos que se poden observar centenas de meteoros por hora, como son as Perseidas, Leónidas, Táuridas, Xemínidas,...
O nome da chuvia de estrelas depende do seu radiante que fai referencia á constelación perto da que se observan máis estrelas fugaces nese momento (Perseo, Leo, Tauro,...) o que non deixa de ser unha ilusión óptica, xa que os meteoros atinxen a atmósfera terrestre en traxectorias paralelas entre si pero que, como sucede cos lados dunha estrada, semellan xuntarse no horizonte.
Cada unha desas chuvias acontece cando a Terra, no seu movimento de translación arredor do Sol, atravesa zonas onde se concentran partículas rochosas deixadas por cometas ou asteroides que transitaran polo noso Sistema Solar.
En raras ocasións anacos rochosos maiores atravesan a atmósfera chegando á superficie da Terra en forma de candullos, abrindo un cráter se son de grandes dimensións ou desintegrándose no camiño despois de atravesar como unha bola de lume o ceo. Son os meteoritos, nome aparentemente contraditorio xa que o seu tamaño é considerablemente maior que o dos diminutos meteoros.
12 ago 2009
Perseidas e chuvias de meteoros: o medo ao descoñecido
Cada ano os restos do cometa Swift-Tuttle entran na atmósfera terrestre formando a chuvia de meteoros das Perseidas. Acontece todos os anos sobre o 12 de agosto.
Hai uns anos, durante unha palestra no Observatorio Astronómico de Lisboa (OAL), o conferenciante contou que preparaba un libro de historias contadas por maiores que viviran a experiencia de presenciar chuvias de estrelas dunha profusión de meteoros tan extraordinaria que algunha xente achaba que o mundo estaba acabando.
Tal vez o libro non se publicou, pero había un par de anecdotas que o home contou e que aínda lembro.
Unha era dunha familia que vivía na aldea e cada pouco tempo lle desaparecía unha galiña. Como non había indicios de que o galiñeiro fora atacado por unha raposa ou outro animal depredador calquera non entendían que podía pasar, pois levábanse ben co vecindario. En particular había unha veciña que pasaba naquela casa moitas veladas e participaba na preocupación por aquelas desaparicións. Até que unha noite unha intensa queda de meteoros levou á muller a pensar que se achegaba a fin do mundo e horrorizada decidíu confesar o delito: era ela a autora dos roubos.
Pero o mundo non se acabou daquela.
Noutra historia, un home maior contaba que aos seis anos, alá polos anos vinte, perdera o seu pai e a familia para consolalo contoulle que o pai viaxara a unha estrela polo que el á noite asomaba á xanela para contemplar as estrelas e rezar ao pai que lle mandase un sinal desde o ceo. Unha desas noites comezaron a chover estrelas e estrelas e o rapaz pensaba que era seu pai e que se excedía un tanto enviando sinais.
Adriana Calcanhoto ten unha canción apropiada a estas historias.
Noutro tempo, e tal vez actualmente nos sitios onde non chega a tecnoloxía, os fenómenos do ceo, tais como un eclipse de sol, produciron inquedanza e desacougo.
Imaxinemos como sería antes de que Galileo apuntase á lúa e aos planetas co seu telescopio!
Hai uns anos, durante unha palestra no Observatorio Astronómico de Lisboa (OAL), o conferenciante contou que preparaba un libro de historias contadas por maiores que viviran a experiencia de presenciar chuvias de estrelas dunha profusión de meteoros tan extraordinaria que algunha xente achaba que o mundo estaba acabando.
Tal vez o libro non se publicou, pero había un par de anecdotas que o home contou e que aínda lembro.
Unha era dunha familia que vivía na aldea e cada pouco tempo lle desaparecía unha galiña. Como non había indicios de que o galiñeiro fora atacado por unha raposa ou outro animal depredador calquera non entendían que podía pasar, pois levábanse ben co vecindario. En particular había unha veciña que pasaba naquela casa moitas veladas e participaba na preocupación por aquelas desaparicións. Até que unha noite unha intensa queda de meteoros levou á muller a pensar que se achegaba a fin do mundo e horrorizada decidíu confesar o delito: era ela a autora dos roubos.
Pero o mundo non se acabou daquela.
Noutra historia, un home maior contaba que aos seis anos, alá polos anos vinte, perdera o seu pai e a familia para consolalo contoulle que o pai viaxara a unha estrela polo que el á noite asomaba á xanela para contemplar as estrelas e rezar ao pai que lle mandase un sinal desde o ceo. Unha desas noites comezaron a chover estrelas e estrelas e o rapaz pensaba que era seu pai e que se excedía un tanto enviando sinais.
Adriana Calcanhoto ten unha canción apropiada a estas historias.
Noutro tempo, e tal vez actualmente nos sitios onde non chega a tecnoloxía, os fenómenos do ceo, tais como un eclipse de sol, produciron inquedanza e desacougo.
Imaxinemos como sería antes de que Galileo apuntase á lúa e aos planetas co seu telescopio!
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
