la douceur de la nuit

J'ai connu des choses
Des moments imprévus
Des rythmes qu'on ose
Comme on a tant vécu

J’ai connu des doutes
Tant, qu'on se sent perdu
Mais aussi l'amour
Comme on n’a jamais vu

Tant que l'eau
Coule dans nos veines
C’est ma flamme et je prie
Pour que jamais elle ne s'éteigne

PONT :
Plus vivant
Que l'amour qui se donne
Que l'on sent
Dans tout ce qui résonne

Plus vivant
Que l'oiseau qui s'envole
Et qui laisse en passant..la trace du vent

REFRAIN :
Elembo ya mopepe

COUPLET :
J’ai connu le charme
La douceur de la nuit
Le bruit et les larmes
La chaleur de la pluie

Si là-bas le temps
A vaincu nos envies
Alors je me sens
Encore plus près d'ici

PONT :
Plus vivant
Que l'amour qui se donne
Que l'on sent
Dans tout ce qui résonne

Plus vivant
Que l'oiseau qui s'envole
Et qui laisse en passant..la trace du vent

REFRAIN :
Elembo ya mopepe

Plus vivant que l’amour qui se donne
Plus vivant que l’oiseau qui s’envole
Elembo ya mopepe
Plus vivant que l’oiseau qui s’envole
Plus vivant que l’amour qui se donne
Elembo ya mopepe
Plus vivant

nube e arco da vella

No corredor do Morrazo chove cando no resto do Morrazo non. Debido ao efecto Foehn, as nubes que chocan contra o Ghaghan enfrían ao ascender o monte e condensan. A barlovento, un rabo de nube.

eclipse de venus

Pouco despois de poñerse o sol, unha lúa delgada e crecente que os árabes chaman al hilal descubría un punto brillante, o planeta Venus. Un pouco máis arriba, á dereita, brillaba con menos intensidade Xúpiter.
Por falta de trípode os planetas semellan bágoas, minúsculas por falta de zoom.

berce das estrelas

sempre hai algo máis grande

en tren ás nubes

a lúa e o acueducto

As estrelas, como a xente teñen distintas vidas, unhas son solitarias, outras viven en comunidades ou en parella orbitándose unha a outra e ás veces eclipsándose mutuamente.
Hainas variables, espléndidas, vermellas superxigantes, amarelas, azuladas, enormes e a impoñentes distancias. Teñen exóticos nomes de princesas.
Algunhas, como a nosa, teñen planetas. E os planetas, satélites.

Que sorte ten a lúa que se pasea por onde quere, por todas partes ao mesmo tempo.
Ela si que ten o don da ubiqüidade.
Ambivalente, devala no hemisferio sur mentras no norte é crecente.
Esta noite está chea, chea para o norte e para o sur.
O sábado deuse unha volta por Segovia mentras cara ao oeste ocultábanse como lúas diminutas os planetas (Venus e Xúpiter).

Semellante á nosa Vía Láctea, esta galaxia NGC 7331, a uns 50 millóns de anos luz de distancia, encóntrase na constelación de Pegaso, rodeada doutras galaxias moito máis afastadas.




PEGASUS

Acompáñame Pegaso, atravesaremos o Helicón
quero beberme os versos que brotan
da fonte de Hipocrene,
porque os meus ollos xa non captan
a intanxible beleza,
porque me foxen os ritmos acuáticos
do trafego dos días,
porque as cores dun serán
non me seducen a mirada.
Acompáñame, Pegaso, vengaremos ás amazonas
subiremos ás nostálxicas lendas
dende o non retorno galopante
da memoria perdida.
Acompáñame, Pegaso,
porque os meus ollos xa non saben
discernir as sombras caducas,
porque me foxen os sorrisos
hibernados de todas as mulleres,
porque os seus ollos sedutores
enchen o abismo de fogos de artificio.
Acompáñame, Pegaso, galoparemos
con ritmo voluptuoso polas noites
deste outono condenado ao recordo.

(do libro de poemas sobre constelacións
Interludi de Consol Martínez Bella,
en tradución do catalán ao galego)

cúmulos na Branda de Alhal

nube chapeu sobre monte Tegra

“As simetrías aparecen tamén en transformacións que implican un contexto, unha escala ou forma. Montañas e toupeiras comparten aproximadamente a mesma foma, igual que as espirais de estrelas nas galaxias e os remuíños de leite no café.

As carapas de caracois e os xirasois repiten as mesmas pautas porque nas súas instruccións xenéticas hai codificada unha simetría da proporción: a seguinte fila de pétalos ou a inmediata voluta da carapa deben crecer de tal xeito que garden a mesma proporción coa que precede e segue.”
K. C. Cole, O universo e a taza de té